on gün arayla…

Her şey aslında zamanın algılanmasıyla başladı. Sokak lambaları sönmeye başladı tek tek. Çöpçüler mahalleye daha az uğruyordu artık. Göçmen kuşlar rotalarını değiştirip geldiği yöne gitmeye başladılar. Rüzgar da ılık meltemini bırakıp içinde ki kasvet ve öfkesini kusup fırtınalar koparmaya başlamıştı. Evrenin uğultusu gitgide yaklaşıyordu kulaklarımın dibine ama hala ben olayın başlangıcını anlayamıyordum

Belkide anlamak istemiyordum çaresizce sonuçlarından korkarak.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir