her geçen gün aleyhime işliyor biliyorum artık. Akıl veren sözde edebiyat eserlerinden tutunda, sözde insancıl davranan insanlara kadar. Zamanla savaşmak kadar saçma bir durum olmasa gerek hele ki tek başına biri olarak. Hayata zaten bir sıfır yenik başlayan insanoğlu gücünü bu şekilde şuursuzca harcamamalı.

Şu an tam otuz yaşında biri olarak söylüyorum ki geceleri artık daha çok karanlık ve kasvetli. Eskiden gecelerin bitmesini istemeyen ben artık gündüzlerin esiri oldum ”hoş hala seviyorum ama” ve bitmesini istemiyorum. İstemek gibi de yanlış bir arzuya takıldım bu yaşlarımda. İstemenin saflığını çocukluk yaşlarımda bıraktığımı sanıyordum lakin tek kalıncaya kadar. Tek kalınca insanoğlu ne yapacağını bilmiyor. Umursamadığımdan olduğunu düşünüyorum şahsen. Çünkü ne kadar tek kalırsa o kadar umarsızlaşır bu yalnız bilinç…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir