Ütopik Hikayeler Serisi… Fantastik Edebiyat Notları…

Uzakta, galaksimizin diğer tarafında bize benzeyen canlıların – evler ve bombalar yapan, şiirler ve bilgisayar programları yazan tüysüz iki ayaklı hayvanların yaşadığı bir gezegen vardı. Bu varlıklar bir zihne sahip olduklarından bihaberdiler. Bu varlıkların, “isteme,” “niyet etme,” “bir şeye inanma,” “korku hissi” ve “hayret hissi” benzeri nosyonları vardı. Ne var …

Hayat bu kadar…

Yedi hafta geçti o günden bu yana, bense, cenazede şiddetle duyduğum yazma isteği, intihar haberini aldığım anda olduğu gibi boğucu bir dilsizliğe dönüşmeden işe koyulmak, annem üzerine yazmak istiyorum. Evet, işe koyulmak: çünkü annem üzerine yazma gereksinimi zaman zaman kendiliğinden ortaya çıkıverse de, henüz öylesine belirsiz ki, böyle durumlarda yapacağım …

…bazen…

Bazen delirmek istersin bilerek ve isteyerek. Hiç kimsenin umrunda olmadan sessiz çığlıklar içinde. Kendi dünyanın dışına çıkmadan ve dünyanın dönmesini umursamayarak. Hiç bir kimsenin etkisi altında kalmadan sadece dümdüz delirmek. İçindeki volkanları ancak böyle atabilirsin belki de iyileşmek için. Evet iyileşmek için bazen delirmek lazım kandi halinde kimseye zarar vermeden …